„Jednocześnie zaczął się zastanawiać, czy to przypadkiem nie na skutek rozkazów Portugalczyka lub Amerykanina panią Weldon, Jacka i kuzyna Benedykta uprowadzono w inne miejsce. Nie widząc w pobliżu żadnego ze wspólników, przypuszczał, że towarzyszyli drugiej grupie swoich ofiar. Dokąd je pędzili Co zamierzali z nimi zrobić Dick zapomniał o własnym położeniu, pogrążony w nieustannych rozmyślaniach nad losem pani Weldon i jej bliskich.
Karawana obozująca w cieniu rozłożystego sykomora składała się co najmniej z ośmiuset osób. Niewolników obojga płci było koło pięciuset, a resztę stanowili żołnierze, tragarze, wszelkiego rodzaju awanturnicy, strażnicy, dozorcy, agenci i dowódcy.
Dowódcy byli pochodzenia arabskiego lub portugalskiego. Nie sposób sobie wyobrazić wszystkich okrucieństw, jakich dopuszczali się na swoich jeńcach. Nikczemnicy znęcali się nad nimi straszliwie, bili ich nieustannie, a tych, którzy znajdowali się u kresu sił i nie nadawali się już na sprzedaż, dobijali kulą albo nożem. Niewolników pędzi się naprzód pod grozą śmierci, a w wyniku tego postępowania ginie pięćdziesięciu na stu pojmanych ludzi. Niektórym z nich udaje się uciec, jednakże kości pozostałych znaczą długie szlaki przecinające wnętrze kraju.“(13)