„Katarzyny II), William Pitt nie podejmował żadnych starań o odpowiednie urobienie brytyjskiej opinii publicznej, jakby w przekonaniu, że jakikolwiek poważniejszy sprzeciw jest z tej strony zupełnie nieprawdopodobny. Ten zupełny spokój premiera brytyjskiego pod koniec 1790 roku i początkach 1791 roku wspiera dodatkowo hipotezę, że gwałtowny wybuch opozycji przeciwko „Russian armament" w marcu i kwietniu 1791 roku nie był bynajmniej spontanicznym odruchem znacznego odłamu opinii publicznej Anglii i Szkocji (gdyż w takim wypadku rząd brytyjski zawczasu przewidziałby te protesty i podjął w należytym terminie odpowiednie przeciwdziałanie propagandowe), lecz spowodowany został nagłą i bardzo intensywną akcją politycznopropagandową ambasady rosyjskiej. Co więcej, Pitt — który w grudniu 1790 roku okazał tyle troski o zdobycie argumentów zdolnych wytrącić broń z rąk parlamentarnej opozycji, mogącej protestować przeciwko ryzyku utraty rosyjskich źródeł zaopatrzenia w surowce strategiczne — z niezrozumiałych powodów zlekceważył zarazem przygotowanie dokumentacji, która mogłaby unaocznić parlamentowi i opinii publicznej, jakich aneksji kosztem Porty Ottomańskiej domaga się dwór petersburski. Fakt to niemal niewiarygodny w czasie marcowej i kwietniowej debaty parlamentarnej w Londynie miało się okazać, że nikt z członków rządu nie jest w stanie wyjaśnić Izbie Gmin i Izbie Lordów, jakich właściwie obszarów i punktów strategicznych domaga się Rosja od Turcji. Dało to oczywiście przeciwnikom akcji zbrojnej możliwość utrzymywania, że chodzi tu właściwie o małe skrawki pustynnego zupełnie obszaru, a więc o terytoria bez znaczenia, o które nie warto spierać się z dworem petersburskim.“(10)