„MONARCHIA ABSOLUTNA WE FRANCJI W XVII WIEKU
W okresie panowania we Francji Ludwika XIII (16101643) faktyczne rządy sprawował jego pierwszy minister kardynał Armand Richelieu (16241642). Jego głównym dążeniem było osłabienie dynastii Habsburgów. Znalazło to swój wyraz w traktacie westfalskim (1648 r.) po wojnie trzydziestoletniej. Przy tym Richelieu popierał silną władzę królewską, potępiał hugenotów i wielkich feudałów.
1. Feudalna monarchia francuska. Zasady 1) Cała ziemia formalnie należała do króla. W istocie była w rękach arystokracji, szlachty oraz kleru. 2) Pierworodny potomek rodu magnackiego obejmował posiadłości rodowe.
Dla innych szukano wysokich dygnitarstw kościelnych z którymi związane były wielkie dochody. 3) Chłopi francuscy byli osobiście wolni. Przeważała renta pieniężna. Oprócz tego płacili podatki na rzecz Kościoła albo państwa. Szlachta i duchowieństwo było zwolnione z podatków. Podatki państwowe płacili również mieszczanie, którzy zajmowali się rzemiosłem i handlem. 4) Monarchia absolutna we Francji „chętnie widziała" rozwój przemysłu i handlu. Wskutek centralizacji państwa narastał ucisk podatkowy. Handel był dla „ludzi niskiego pochodzenia". W państwie powstawała także „szlachta urzędnicza" wywodząca się z bogatego mieszczaństwa. 5) Stany Generalne nie były zwoływane od 1614 r. Rolę tego typu reprezentacji wziął na siebie parlament paryski. Do jego funkcji należało rejestrowanie edyktów królewskich (mianem parlamentu określano we Francji najwyższe instytucje sądownictwa). 6) Radę Królewską zastąpił fachowy rząd złożony z gubernatorów prowincji. Intendenci królewscy łączyli funkcje administracyjne z fiskalnymi.“(9)