„W rzeczywistości jednak Narutowicz człowiek o prawym, ale i niezależnym charakterze nie dał się sprowadzić do roli biernego wykonawcy płynących z góry poleceń, chociaż niewątpliwie z opiniami Piłsudskiego bardzo się liczył. Hołówko tak pisze na ten temat „Istotnie, stosunek Narutowicza do Komendanta Piłsudskiego był pełen szacunku i liczenia się z jego poglądami (...) Ale, gdy poglądy na jakąś sprawę Piłsudskiego i Narutowicza różniły się, ten ostatni, pomimo osobistej przykrości, jaką to mu czyniło, miał siłę przeciwstawiać się i prowadzić politykę według swego poglądu. Tak było ze sprawą Kłajpedy, gdy Piłsudski stał na wręcz odmiennym, aniżeli Narutowicz, stanowisku".
Do Ministerstwa Spraw Zagranicznych Narutowicz wprowadził atmosferę rzeczowej pracy. Jego linia polityczna w swych generalnych założeniach nie różniła się od kierunku obranego przez Skirmunta. Zmierzała ona również do stabilizacji i umocnienia pozycji międzynarodowej Polski, choć nieco inaczej rozkładała akcenty, służyła także sprawie utrwalenia pokoju.
Rekapitulując swoje wywody o Narutowiczu jako ministrze spraw zagranicznych, Hołówko podkreślał „Był dobrym ministrem miał swoją własną linię polityczną, którą spokojnie, lecz systematycznie i stanowczo wcielał w życic. Pracował sam z niebywałą gorliwością i swym przykładem zachęcał do tego podwładnych. Przede wszystkim zaś był istotnym stróżem godności i autorytetu Rzeczypospolitej wobec obcych. I w tym jest jego największa zasługa".“(5)