„W tych tragicznych dla siebie i dla monarchii dniach Franciszek Józef wiele przemyślał. Wiedział, że ta śmierć zmieni w sposób zdecydowany hierarchię dworu. Ileż nadziei i ważkich planów obróciło się wniwecz! I nic będzie można ich odbudować. Z jakąż przykrością oswajał się z myślą, że jego następcą zostanie syn nielubianego brata. Karola Ludwika. A do tego ten cały Franciszek Ferdynand człowiek bez wyrazu i odrobiny polotu wplątany był w romans z podstarzałą, zwyczajną hrabianką. Zofią Chotek. której tak daleko do dworskich sfer. I do tej czeskiej szlachcianki mieliby kiedyś poddani mówić „wasza cesarska wysokość"
Ta jedna noc sprawiła, że samotność cesarza stała się jeszcze większa. W tej trudnej chwili osoba Katarzyny mogła mu się jawić jako jedyna przystań spokoju.
W nocy z 29 na 30 stycznia 1889 wypełnił się tragiczny los arcy
księcia Rudolfa, a już 12 lutego aktorka otrzymała niezwykle wa
żny list od Franciszka Józefa, ważny dla ich porozumienia, dla
stabilizacji uczuć. „Tak pomyślałem o Pani, żeby i po mojej śmier
ci mogła Pani pozostać bez trosk". Napisanie tych słów zaledwie w
kilka dni po odprowadzeniu następcy tronu do nekropolii Habs
burgów, która mieściła się w klasztorze Kapucynów, miało swoją“(8)