„W wypadku rozwiązania małżeństwa przez śmierć jednego z małżonków majątek żony i męża zarządzany dotąd wyłącznie przez męża rozpadał się na swe części składowe. O sposobie dziedziczenia wiana i podarku porannego decydowała okoliczność, czy pozostały dzieci względnie czy w czasie trwania małżeństwa były dzieci, czy też małżeństwo było bezdzietne. Zachodziły jednak pewne różnice między prawami szczepowymi w szczegółach.
Po śmierci męża przypadały w zasadzie wdowie zarówno wiano, jak i podarek poranny na własność, ale tylko dożywotnią i niepozbywalną. Jeżeli były dzieci, to po jej śmierci dziedziczyły zarówno wiano, jak i podarek poranny, jeżeli małżeństwo było bezdzietne, wiano i podarek poranny wracały do krewnych męża.
Jeżeli żona zmarła przed mężem, to mąż dziedziczył podarek poranny, wiano zaś dziedziczyły dzieci. Gdy dzieci nie było. wiano wracało do męża.
Wyprawa wracała zawsze w przypadku bezdzietności małżeństwa do krewnych żony. O ile w czasie trwania małżeństwa przyszło na świat żywe dziecko, które potem zmarło, to według niektórych praw szczepowych mąż zatrzymywał wyprawę jako dożywocie.
Obok omawianego wyżej systemu wspólnego zarządu majątkiem obojga małżonków przez męża zarysowały się początki pewnych form systemu ograniczone] wspólności majątkowej, polegającej na wspólności dorobku tj. wspólnej własności majątku nabytego w czasie trwania małżeństwa. Ograniczona wspólność majątkowa występuje u Franków rypuarskich oraz u zachodniego odłamu Sasów.“(15)